Growing Old Together

Ang kasunod ng Bumpy Ride.

Growing Old Together

            Pagbaba ko ng tren pagkatapos ng bumpy ride eh sumakay ako ng traysikel. Bumaba ako sa Mcdo para maglakad sa harap ng Emall. Dun kasi ako magaantay ng padyak para sakyan pauwi. Habang naglalakad ako, may nakita akong dalawang matanda ng magka-holding hands. Napatigil ako. Literal na huminto ako para titigan sila. Buti na lang nakatalikod sila kundi baka napagkamalan na akong may sira.

            Napatigil ako hindi sa dahil nandidiri ako. Natigilan ako kasi kahit parati ko nang nababasa na sweet makakita ng mga matatandang naghoholding hands at sweet pa rin sa ngayon, iba pala pag ikaw na talaga ang nakakita. Nagovertake ako sa kanila para lang makita sila. Hindi naman silang ganun ka-sweet na parang nagyayakapan na. Kung tutuosin, parang magkadikit lang talaga ang mga kamay nila, magkahawak lang ng mahinay. Pero kung titingnan mo ang mga mukha nila, satisfied sila. Makikita mo na masaya silang dalawa at kontento sila. Napuno ako bigla ng inggit. Tatanda rin kaya ako ng may kasama na ganun? Hindi naman kasi madali maghanap ng taong makakasama at ngayon alam ko naman na hindi pa ako handa at hindi pa rin naman ako naghahanap ng ganun. Ngunit ang problema, iniisip ko pa lang ang posibilidad na tumanda kasama ang isang tao, natatakot na ako.

            Panu mo ba malalaman kung siya na talaga? Panu ka makakahanap ng isang tao na hindi ka bibitawan hanggang sa huli? Panu ka makakasiguro na hindi ka lang niya lolokohin? Ang daming katanungan at kahit isa wala akong maisagot. Siguro swerte lang sila kasi nahanap nila ang isa’t isa. Parang ang mama at papa ko. Swerte kasi mahal nila ang isa’t isa. Pero nung naisip ko yun, ang biglang pumasok sa isip ko ay ang sitwasyon ni mama. Oo nga’t mahal niya si papa at mahal siya nito pero iniwan rin naman siya sa hindi inaasahang sitwasyon at sa hindi malabanan na kalaban- Aneurysm. Ayoko kasi na magmahal ng katulad ng mama ko at maiiwan rin naman sa huli. Bakit pa kailangan maghanap ng makakasama habang buhay na kung at the end of the day, kung mamamatay ka ay mag-isa ka rin naman lang at kung mamamatay yun mahal mo ay parang namatay ka na rin. Dobleng kamatayan lang ang mararanasan at ayaw kong maranasan yun.  

            Bakit ganun? Bakit kailangan na magkaroon ng pwedeng makasama pero mawawala rin? Bakit ang saya-saya nung dalawang matanda na nakita ko kahit alam nila na palapit na ang oras na maghihiwalay rin naman sila? Hindi ko maintindihan. At kahit alam ko na may kasagutan ako sa mga tanong ko, hindi ko kayang sabihin. Hindi rin naman kasi ako naniniwala sa mga sagot na nasa isip ko. Kaya anu pa ba ang sense kung sasagot ako?